Victor Ernest Shelford bestudeerde niet alleen dieren. Hij hielp mee om van het hele vakgebied van de ecologie een erkende wetenschap te maken. Hij werd geboren in Chemung, New York, in 1877 en stierf in 1968. Hij liet een erfenis na die de manier veranderde waarop we naar de natuur kijken. Vóór zijn werk was ecologie vaak een losse verzameling observaties. Shelford maakte er een discipline van met regels, methoden en duidelijke grenzen.
Zijn boek uit 1913 ‘Animal Communities in Temperate America’ was baanbrekend. Het was een van de eerste teksten die ecologie als een op zichzelf staande rigoureuze wetenschap behandelde, en niet alleen maar als een tak van de zoölogie of de plantkunde. Dit verschil was belangrijk. Hierdoor konden onderzoekers afstand nemen van het afzonderlijk kijken naar soorten en in plaats daarvan naar gemeenschappen kijken.
Van de Universiteit van Chicago tot de Ecological Society
Shelford behaalde een Ph.D. In 1907 studeerde hij af aan de Universiteit van Chicago. Zijn geboorteplaats en waar hij het grootste deel van zijn carrière doorbracht, was echter de Universiteit van Illinois. Zijn invloed groeide zo snel dat hij in 1916 de eerste president werd van de Ecological Society of America. Deze rol was niet louter ceremonieel. Het zette de toon voor de manier waarop ecologisch onderzoek moet worden gedaan en gedeeld over het hele continent.
Hij was een pionier op het gebied van experimentele methoden. Terwijl anderen de natuur observeerden, testte Shelford haar. Hij geloofde in gecontroleerde onderzoeken om te begrijpen hoe dierenpopulaties op hun omgeving reageerden. Deze overgang van pure observatie naar experimentele verificatie was cruciaal bij het vestigen van ecologie als een harde wetenschap.
Een bioom definiëren
Een van Shelfords meest duurzame bijdragen was het concept van het bioom. In 1939 publiceerde hij in samenwerking met Frederic E. Clements Bio-ecology. Daarin definieerden ze een bioom als een groot geografisch gebied dat wordt gekenmerkt door de dominante vegetatie en de bijbehorende dierlijke bewoners.
Waarom is dit vandaag de dag belangrijk? Omdat het ons een raamwerk biedt voor het begrijpen van mondiale ecosystemen. Het gaat niet alleen om het tellen van vogels of het volgen van insecten. Het gaat erom het grote geheel te zien. De woestijn bestaat niet alleen uit zand en hitte. Het is de bijzondere interactie van klimaat, planten en dieren die een unieke biologische eenheid creëert.
In kaart brengen van de natuurlijke zones van Noord-Amerika
Shelfords boek The Ecology of North America uit 1963 diende als een uitgebreide samenvatting van deze belangrijke biomen. Hij verdeelde het continent in verschillende zones:
– Toendra : koude, boomloze vlaktes.
– Naaldbos : groenblijvende bossen.
– Bladverliezend bos : bomen die hun bladeren laten vallen.
– Grasland : open vlaktes gedomineerd door gras.
– Woestijn : Droge gebieden waar water een beperkende factor is.
Zijn eerdere werk, dat rond 1933 begon, was al gericht op de verbanden tussen veranderingen in de dierenpopulatie en veranderingen in het milieu. Hij schreef uitgebreid over cyclische veranderingen – de natuurlijke eb en vloed van soorten die zich in de loop van de tijd herhalen. Deze rapporten maakten duidelijk dat populaties niet statisch zijn. Ze ademen mee met de omgeving.
Shelfords nadruk op experimentele nauwkeurigheid en zijn alomvattende conceptuele instrumenten, zoals het bioom, stelden ecologen in staat betere vragen te stellen. Hoe beïnvloeden bepaalde veranderingen in één deel van het bioom het hele systeem? Welke factoren bepalen de bevolkingscyclus?
























