Wassen in het ISS is een verloren spel. Jij draagt het overhemd. Het stinkt. Je verpakt het in een tas. De tas verlaat het station en verbrandt in de atmosfeer. Afval? Absoluut. Maar voor reizen van drie weken is het prima.
Mars is geen drie weken. Mars is jaren. Er komen geen bevoorradingsruns. Als je je kleren niet kunt wassen, kun je ze niet hebben. Niet echt. Uiteindelijk rot je weg in synthetische stoffen.
Gabe Xu ziet het als een probleem van microben. Geuren zijn slechts de bijwerking van bacteriën die een feestje geven in je katoenen shirt. Dood de feestgangers en de geur verdwijnt.
Xu van de Universiteit van Alabama in Huntsville en Chelsi Cassilly van NASA bouwden een ‘waspistool’. Het schiet koud plasma op de stof. Niet vuur. Niet stoom. Plasma. Concreet een ionenbundel die wordt gecreëerd door een mengsel van heliumlucht en waterdamp te zappen.
De ionen dringen in elk klein hoekje van het materiaal. Ze vinden de bacteriën. Ze dwingen oxidatieve stress op de microben. Dat klinkt wetenschappelijk, want het is in wezen maar zo dat de microben vergif drinken. En sterf.
Werkt UV-licht? Soms. Sommige microben halen hun schouders op. Niets ontgaat dit soort interne toxiciteit. Als je arsenicum eet, sterf je. Einde verhaal. Uit tests bleek dat het sporenaantal op katoen daalde van 250k per ml tot 60k. Dat is een enorme daling. En de stof? Het overleeft.
Denk aan lasbogen. Heet. Gevaarlijk. Deze plasmastraal is cool. Xu steekt zijn hand er recht in. Veilig.
Kun je dit morgen bij Best Buy kopen? Waarschijnlijk niet. De huidige kop reinigt een gebied kleiner dan een centimeter. Het is vervelend. Pijnlijk. Wie heeft daar het geduld voor?
Xu en Cassilly weten dit. Ze schetsen grotere machines. Een plasmawasmachine die een kamer onder water zet. Een stofzuigeropzetstuk voor oppervlakken. Misschien zelfs een bankreiniger.
Op de maan of op Mars willen astronauten graag ergens zitten. Niet alleen slapen. Zitten. Ontspannen. Ze mogen geen vuile meubels hebben. Ze hebben een bank nodig die ze kunnen schoonmaken.
Deze technologie maakt dat mogelijk. Het verandert steriel overleven in daadwerkelijk leven.
We denken altijd dat ruimtehygiëne scrubs en zweet betekent. Het kan betekenen dat je je spijkerbroek met elektriciteit zapt. Vreemd. Nodig?
Waarschijnlijk.
Is de plasmawasmachine klaar? Nog niet. Maar het idee ligt daar te wachten. Schone kleren op Mars klinken als een luxe totdat je beseft dat het gewoon fatsoen is.
Hoe boen je het zweet eruit als het water in je pak bevroren blijft?
