Edith Piaf zong niet alleen. Ze bloedde het podium op.
Dit Parijse icoon, geboren in 1915 als Edith Giovanna Gassion, veranderde rauwe pijn in het beroemdste chanson uit de geschiedenis. Haar stem was klein. Haar geest? Ontembaar.
Ze gaf de wereld “Non, je ne spijtte rien” en “La Vie en rose.” Die tweede titel gaat niet alleen over roze luchten. Het is een idioom. Het betekent dat je het leven door een roze bril ziet. Optimisme voortgekomen uit liefdesverdriet. De liedjes van Piaf zijn de soundtrack van die dualiteit. Wereldwijde fans vereren haar nog steeds. Tientallen jaren na haar dood.
Het mysterie van de sterfdatum
Haar officiële gegevens vermelden 11 oktober 1963. In Parijs.
Dat is een leugen.
Piaf stierf op 10 oktober. In haar villa in Plascassier. In de buurt van Grasse. Dat is 680 kilometer ten zuidoosten van de hoofdstad.
Waarom de valse datum?
Begrafenis wensen. Ze wilde rusten naast haar vader en haar overleden dochter op de begraafplaats Père-Lachaise. Parijs.
Haar medewerkers speelden een grimmig logistiek spel. Een ambulance heeft haar lichaam in de late namiddag van 10 oktober opgehaald. Het coververhaal? Het vervoeren van de zieke zanger naar een ziekenhuis.
Ze reden naar Parijs. De overlijdensakte werd de volgende dag ondertekend. 11 oktober.
Biograaf Carolyn Burke (No Regrets: The Life of Edith Piaf, 2011) bevestigt de tijdlijn. Piaf stierf een dag te vroeg. Maar het papierwerk wachtte.
Geboren in de marges
Haar melancholische stijl was geen act. Het was een reflectie.
Ze groeide op in armoede. Haar moeder, een cafézangeres, liet haar bij de geboorte vallen. Weg.
Grootmoeder kwam tussenbeide. Ze voedde Edith op in een bordeel.
De blindheid sloeg toe op driejarige leeftijd. Meningitis. Een complicatie. Vier jaar later zag ze het weer.
Toen kwam haar vader. Een circusacrobaat. Ze ging met hem mee op pad.
Straatzang in Parijs. Magere munten. Kleine criminelen in haar baan. Ze was een kind van de straat.
- 17 jaar. Ze is bevallen van een dochter.
Twee jaar later. Opnieuw meningitis. Het kind stierf.
Het patroon was gezet. Verlies. Overleven. Verlies.
De kleine mus
- Een keerpunt.
Louis Leplee. Een cabaretier. Hij zag haar. Gaf haar een baan in een nachtclub.
Hij bedacht de bijnaam. “La mome piaf.”
Parijse slang. Kleine mus.
Het paste. Ze was klein. Minder dan 5 voet. 142 cm. Ongeveer 90 pond. 40 kg.
Ze heeft de naam behouden. Heb het aan haar eigen toegevoegd. Edith Piaf.
Maurice Chevalie zat die avond in het publiek. De acteur prees haar debuut.
Succes en schandaal
- Theatraal debuut.
Grote muziekzalen volgden. In eerste instantie standaardtarief. Algemeen.
Toen kwamen de songwriters. Margaretha Monnot. Michel Emer.
Ze schreven voor haar. Specifiek.
Haar eerste plaat kwam uit in 1936. Polydor.
“Les Mômes de la cloche.” De kinderen van de klokkentoren. Over weeskinderen. Weglopers.
“L’Étranger.” De vreemdeling.
Het schandaal trof datzelfde jaar. Leplee werd vermoord.
Onopgelost. Nog steeds.
Piaf ontvluchtte Parijs. De smet vermeden.
Ze keerde terug. Ontmoet Raymond Asso. Songschrijver. Manager.
Romantiek en zaken zijn met elkaar verweven. Asso en Monnot schreven haar eerste hit. “Mon legionair.”
De Tweede Wereldoorlog begon. Asso sloot zich aan bij het Franse leger.
De samenwerking is beëindigd.
De komende jaren? Een wervelwind. Muzikanten. Zangers. Acteurs.
Romantische gehechtheden gevormd. Sommige duurden. Sommigen niet.
Maar de stem bleef. Duidelijk. Doordringend.
Bestaat er een tragischer figuur in de muziekgeschiedenis? Of is Piaf gewoon de ultieme overlevende? Het antwoord ligt in elke noot die ze zong. En ze zong tot ze niet meer kon.
Het einde van haar leven was rommelig. Begraven in papierwerk leugens. Maar de kunst? Dat was echt. En het blijft.
meer informatie
彼女のその後の人生を決定づけることになるロマンスはアメリカ国内で始まりました。 「ラ・ヴィ・アン・ローズ」の大成功と「エ トワール・サン・リュミエール」での画期的な 1947, 1947, 1947, 1947 彼はモロッコのミドル級ボクサーで、二人は情熱的なロマンスを引き起こしました。 それは、映画の撮影が始まる前のハリウッドの悲劇の一つだった。 1949-1949 伝説によれば、彼は当初、船でゆっくりと旅行する予定だ ったが、ピアフが飛行機で早く到着するよう促したという。 彼は従った。しかし彼は命を落とした。
苦悩に定義された声
Zijn persoonlijke onrust heeft niet alleen zijn leven beïnvloed; Dit inspireerde zijn kunst. Haar prachtige stem en haar hartverscheurende stem maken haar onvergetelijk. Hij zong over verlies. hij zingt over de liefde. Hij laat je beide tegelijk voelen.
Toen ze het provocerende nummer “Non, je ne spijtte rien” opnam, hadden jaren van alcohol- en drugsgebruik en een ernstig auto-ongeluk hun tol geëist. De officiële doodsoorzaak was leverkanker, maar de vermoeidheid van het leven vertelde een dieper verhaal.
Duizenden mensen stonden langs de straten tijdens zijn begrafenis, een bewijs van hoe diep zijn muziek in het weefsel van de natie verweven was.
meer informatie
Hij liet meer achter dan alleen liedjes. Hij legde zijn bestaan vast in twee boeken. Au bal de la Chance (Engelse titel: Rad van Fortuin ) in 1958 en Ma vie (Mijn leven ) in 1964, kort na zijn dood. Dit zijn niet alleen memoires. Ze zijn een verlengstuk van zijn performance, rauw en meedogenloos.
Zijn legende eindigt daar niet. In de loop der decennia hebben biografen, toneelschrijvers en filmmakers zijn verhaal herwerkt. De bekendste bewerking is “La Môme” (in het buitenland gepubliceerd als “La Vie en Rose”). 2007, 2007, 2007, 2007 Deze prestatie leverde haar de Academy Award voor Beste Actrice op, wat bewijst dat Piafs invloed het tijdperk overstijgt dat haar heeft geschapen.
Je vraagt je af of hij wist hoe zwaar de kroon was. Je wilt weten of het vliegticket de prijs waard is. De muziek antwoordde, maar de stilte die volgde niet.
