Red Skelton was niet alleen een komiek. Hij was een meester in emotioneel bereik, vermomd als brede komedie. Geboren in Vincennes, Indiana, in 1913, stierf hij in Rancho Mirage, Californië, in 1997. Zijn carrière omvatte tientallen jaren en overbrugde de kloof tussen ouderwetse vaudeville en de gouden eeuw van televisievariétéshows.
Als je bent opgegroeid met het kijken naar The Red Skelton Show (1951–1971), ken je zijn personages. Ze waren iconisch. Clem Kaddiddlehopper. Sheriff Deadeye. Junior, het gemene Widdle Kid. Bloemkool McPugg. Hij heeft ze echter niet allemaal op het scherm uitgevonden. Hij nam ze over van zijn jaren in vaudeville en radio. Die overgang is de sleutel tot het begrijpen van zijn unieke stijl. Het combineerde slapstick met een verrassende diepgang. Er zijn maar weinig artiesten die je in dezelfde minuut kunnen laten lachen en pijn doen.
Vroege ontberingen en Vaudeville-wortels
Zijn start was niet glamoureus. Zijn vader was een circusclown die twee maanden stierf voordat Red werd geboren. De armoede heeft een harde klap gekregen. Op zevenjarige leeftijd verkocht Skelton kranten om zijn gezin te voeden. Op tienjarige leeftijd verliet hij de school voorgoed. Hij nam deel aan een medicijnshow die door het Midwesten toerde.
Die ervaring heeft hem gevormd. Het leerde hem hoe hij de aandacht van het publiek kon vasthouden als er geen net was. Daar stopte hij niet. Hij trad op in minstreelshows, burlesque en circussen. Dit waren ruige optredens. Ze vereisten snel denken en fysieke komedie.
Radio was zijn volgende grote doorbraak. In 1937 verscheen hij op The Rudy Vallee Show. Het opende deuren. In 1941 verkozen critici hem tot de uitmuntende nieuwe radioster. Hij was niet alleen grappig. Hij was betrouwbaar.
Hollywood-omwegen en televisiedominantie
Skelton probeerde Hollywood ook. Hij verscheen in ongeveer 30 films. Je herkent hem misschien in Having a Wonderful Time (1938) met Ginger Rogers. Latere credits zijn onder meer Bathing Beauty (1944), The Fuller Brush Man (1948) en Excuse My Dust (1951). Deze rollen hielden hem zichtbaar. Ze hebben hem niet tot een begrip gemaakt zoals tv dat zou doen.
Die verandering vond plaats in 1951. NBC lanceerde The Red Skelton Show. Het was een gevarieerd programma dat was ontworpen om zijn veelzijdigheid te laten zien. Toen annuleerde NBC het.
Twee jaar later pakte CBS het op. Dit is waar Skelton zijn ware thuis vond. De show liep tot 1970. Het laatste seizoen keerde terug naar NBC. Die lange levensduur is niet toevallig gebeurd. Skelton begreep het medium. Hij gebruikte pantomime om in contact te komen met kijkers die verschillende talen spraken of te jong waren voor dialoog.
“Skeltons stijl combineerde op behendige wijze brede humor met emotionele complexiteit.”
Hij werd in 1988 opgenomen in de Television Academy Hall of Fame. Die erkenning was niet voor één hit. Het was voor een carrière die een tijdperk van entertainment definieerde.
Wanneer mensen tegenwoordig zoeken naar Red Skelton-klassiekers, zoeken ze vaak naar Junior of Clem. Deze cijfers vertegenwoordigen een specifiek type Amerikaan
