Aron Nimzowitsch heeft nooit de kroon vastgehouden. Hij achtervolgde het jarenlang. Hij verloor. Maar als je kijkt naar hoe moderne spelers met het bord omgaan, kijk je naar zijn geest.
Nimzowitsch werd op 7 november 1886 geboren in Riga, destijds onderdeel van het Russische rijk, en kende een late start. Hij leerde de regels op achtjarige leeftijd van zijn vader, een groothandelaar. Dat was gewoon spelen. Echte focus kwam pas toen hij zich in 1904 inschreef aan de Universiteit van Berlijn. Plotseling werd het spel zijn obsessie.
Hij stierf op 16 maart 1935 in Denemarken. Daarvoor deed hij iets veel duurzamers dan het winnen van een toernooi.
Waarom hypermodern schaken er nog steeds toe doet
Hij schreef My System in 1925. Het is nog steeds de bijbel voor iedereen die geavanceerde tactieken bestudeert. Het boek verzette zich tegen de traditionele, directe aanvalsstijl van de 19e eeuw. In plaats daarvan legde het de basis voor de hypermoderne schaakschool.
Deze aanpak is anders. Er wordt beweerd dat je het centrum niet onmiddellijk met pionnen hoeft te bezetten. Je bestuurt het vanaf een afstand. Je slaat later toe. Het veranderde de woordenschat van het spel. Vóór Nimzowitsch was de schaakstrategie ondoorzichtig. Na hem was het begrijpelijk. Hij gaf meesters een gedeelde taal.
De verdediging die zijn naam draagt
Welke specifieke opening is aan hem verbonden? De Nimzowitsch-Indische verdediging.
Het is niet zomaar een voetnoot. Het is een structurele verschuiving. Door stukken te ontwikkelen voordat ze centrale pionnen inzetten, konden spelers flexibele, veerkrachtige posities creëren. Deze speltheorie blijft relevant omdat zij prioriteit geeft aan controle over bezetting.
Het is hem niet gelukt het wereldkampioenschap te winnen. Vele malen. Maar zijn theoretische bijdragen overleefden zijn trofeeën.
