Op 30 juni was het Internationale Asteroïdedag.
China heeft het niet verspild. De China National Space Administration (CNSO) heeft een ‘ruimte-grond’-netwerk voor vroegtijdige waarschuwing aangekondigd. Ze waren niet specifiek. Nog niet. Maar recente VN-presentaties en papers vertellen het echte verhaal. Het is niet alleen maar praten.
Li Mingtao leidt het Asteroid Monitoring Center van CNSA. Hij vertelde de staatsmedia dat ze de haalbaarheid van een verdedigingssysteem bestuderen. Het monitoringnetwerk vormt de kern.
“Er is geen asteroïde geïdentificeerd die zal botsen”, zei Li via Xinhua. Maar de angst? Geldig.
De meeste objecten die zich dichtbij de aarde bevinden, blijven voor ons donker.
China is van plan grote optische telescopen over zorgvuldig gekozen grondlocaties te verspreiden. Hemelonderzoek vereist goede hoeken. Ze zullen er een ruimteconstellatie bovenop toevoegen. Waarom ruimte? De sfeer vervaagt de zaken. Daglicht verbergt dingen. Het belangrijkste is dat de zon ons zicht vanaf de aarde blokkeert.
Herinner je Tsjeljabinsk nog in 2013? Een meteoor ontplofte boven Rusland. Het kwam uit de richting van de zon. We zagen het pas toen het te laat was. China wil die verrassing vermijden.
Hier is de grimmige wiskunde die Li deelde:
- We hebben meer dan 40.00 asteroïden in de buurt van de aarde gevonden.
- Meer dan 95% is groter dan 1 km (0,6 mijl). Die veroorzaken mondiale catastrofes. De meeste daarvan hebben we gevangen.
- Maar slechts 45% van de 140 meter (460 ft) klasse wordt gevonden. Die omvang kan een kleine natie wegvagen.
We zijn blind voor de helft van de echte bedreigingen.
De CNSA-aankondigingen waren vaag. Tijdschriftpapieren zijn dat niet. Een studie uit juni 2026 in het Journal of Deep Space Exploration geeft ons de blauwdruk. Wu Weiren, hoofd van het Chinese maanprogramma, schreef het mee.
Voor in de ruimte gestationeerde sensoren noemt hij vier banen:
- Zon-Aarde Lagrangepunt 1 (L1).
- Een baan voor of achter de aarde.
- Een Venus-achtige baan rond de zon.
- Een verre retrograde baan (aardgenoot).
Een andere onderzoeker, Chen Yongcai, presenteerde dit in 2025 tijdens de COPUOS van de VN. Het ‘basismodel’ maakt gebruik van één satelliet op L1 – ongeveer 1,5 miljoen kilometer ten zuiden van de aarde – plus grondstations. Het “uitgebreide model” voegt de andere banen toe.
Dat Venus-achtige spoor weerspiegelt een idee uit het verleden genaamd CROWN. Het maakt gebruik van gunstige geometrie om de verblindende hemel aan de zonzijde te scannen.
Tijdlijnen? Onduidelijk.
De belangstelling is groot. Het 15e Vijfjarenplan vereist een onderzoek naar de verdediging van asteroïden. Ze bouwen ook aan een missie met kinetische impact. Denk aan DART van NASA of Hera van ESA (lancering in 2027). Het is geen unieke zet. Het is noodzakelijk.
Anne Virkki van de Universiteit van Helsinki ziet de waarde ervan. Ze waarschuwt voor het gat in onze tracking. De radar is momenteel zwak. Het Arecibo-observatorium stortte in 2020 in. De VS hebben het niet vervangen.
“Als China een soortgelijke missie lanceert… hoop ik dat ze de gegevens delen”, zei Virkki. “Niet alleen voor Chinese wetenschappers.”
Virkki merkt op dat asteroïden aan de zonzijde fysiek niet vreemd zijn. Alleen moeilijker te zien. Die statistische moeilijkheid staat gelijk aan meer verrassingen.
China heeft al gesproken over radarmogelijkheden. Het “Fuyan” of “Compound Eye” -project nabij Chongqing houdt toezicht op asteroïden. Het artikel van Wu omvat grondradar in het plan.
Virkki is voorzichtig optimistisch. Ze wil telescopen die gaten opvullen. Geen herhalingen. Open samenwerking is belangrijk.
We hebben waarschijnlijk 100.000 asteroïden die groot genoeg zijn om aanzienlijke lokale schade aan te richten. Van minder dan de helft van hen kennen we de paden.
De hemel is druk. Onze kaarten zijn onvolledig.
