Afvalwater is simpelweg het water dat uit onze steden en industrieën stroomt. Het vervoert alles, van toiletspoelingen tot fabrieksafvoer. Als we dit rechtstreeks in rivieren of meren zouden dumpen, zouden we het ecosysteem vergiftigen. Het wordt dus behandeld. Het gaat door een station om de nare stoffen te verwijderen voordat het weer in de natuur terechtkomt.
Maar hier is de wending. Dit water gooien wij niet zomaar weg. We hebben er toepassingen voor gevonden. En nee, je drinkt het niet. Daarvoor zijn de gezondheidsrisico’s veel te groot. Maar voor andere taken? De kwaliteitsbalken zijn veel lager.
Afval omzetten in hernieuwbare energie
Nog voordat het afvalwater volledig is gereinigd, kunnen we er energie uit halen. Het geheim schuilt in de organische stof die in het slib drijft.
We stoppen dit spul in vergisters. De bacteriën eten de organische stoffen. Ze boeren biogas uit. Dit is hernieuwbare energie afkomstig uit biomassa. Het gaat niet alleen om het recyclen van water; het is het recyclen van energie. We maken van een vervuilingsprobleem een brandstofbron.
Wie gebruikt eigenlijk behandeld rioolwater?
Beschouw behandeld afvalwater als ‘gebruikt water’. Het is goedkoper dan drinkwater. Gemeenten zijn er dol op, omdat het geld bespaart. Verschillende sectoren gebruiken het voor verschillende doeleinden, waarbij geen enkele betrekking heeft op uw kraan.
De landbouw is een grote. Boeren gebruiken het om gewassen te irrigeren. Golfbanen gebruiken het om hun greens weelderig te houden. Dit werkt omdat het water goedkoper is en feitelijk boordevol voedingsstoffen zit. Planten houden van extra bemesting, vooral als deze gratis is.
Lokale overheden zijn ook zware gebruikers. Ze spuiten het op openbare parken. Ze gebruiken het om straten te wassen. Ze houden zelfs reserves aan voor het bestrijden van branden. Het is niet puur, maar wel nat en goedkoop.
Industrieën slaan ook niet over. Fabrieken gebruiken het om apparatuur schoon te maken. Ze gebruiken het om materialen te vervoeren. Ze hebben geen steriel water nodig voor hun machines. Ze hebben volume nodig.
Is deze praktijk overal gebruikelijk?
Dit zie je niet overal. Het komt het meest voor op plaatsen waar water schaars is. Als je dorst hebt, drink je wat je hebt.
Neem Mexico-Stad als voorbeeld. Ze hergebruiken bijna 100% van hun afvalwater. Ze gebruiken het om ongeveer 85.000 hectare landbouwgrond te irrigeren. Dat is een gigantische operatie. Ze hebben geen keus. De droogtes zijn te ernstig om alternatieve bronnen te negeren.
Maar er zijn risico’s. De bodem kan vervuild raken. Het grondwater kan eronder lijden. De vegetatie kan te veel absorberen. Het water moet dus aan strenge kwaliteitscriteria voldoen. Deze normen zijn niet zo strak als voor drinkwater, maar ze zijn niet nul. Je kunt nog steeds niet zomaar ongezuiverd rioolwater op een salade spuiten.
De technologie bestaat. De economie is logisch. De enige barrière die overblijft is vaak slechts de publieke perceptie. Kunnen we ons op ons gemak voelen met het idee dat het water van onze stad een tweede leven krijgt? Of op zijn minst een tweede gebruik?
