De Atlantische Oceaan wordt zwakker. Dat is geen goed nieuws voor Californië.
Een storm die de westkust treft, begint niet altijd lokaal. Het kan duizenden kilometers verderop beginnen. In de oceaan. Een nieuwe studie brengt in kaart hoe verschuivingen in de Atlantische circulatie het vocht naar Los Angeles of San Francisco kunnen leiden, terwijl Groenland minder sneeuw ziet.
Het betreft de Atlantic Meridional Overturnian Circulation, AMOC. Misschien heb je de volledige naam nog niet gehoord. Je weet waarschijnlijk wat het doet. Het trekt warm tropisch water naar het noorden. Houdt Europa gezellig. Het water koelt af, zinkt en stroomt terug naar het zuiden. Het is de lopende band van de oceaan.
Nu loopt die riem vast.
Onderzoekers van de University of California Riverside hebben enkele modellen uitgevoerd. Ze keken naar wat er gebeurt als de AMOC vertraagt. De resultaten? Veranderingen die niet in de Atlantische Oceaan blijven. De rimpelingen gaan door Noord-Amerika. Zuid-Amerika. Antarctica. Zelfs het Noordpoolgebied.
Mohima Mimi is daar promovendus. Hoofdauteur op het papier. Ze zegt dat het AMOC duidelijk aan het vertragen is. Niemand betwist dat. Maar niemand wist zeker hoe het elders met atmosferisch vocht zou knoeien.
Blijkt het verandert het spel voor Noord-Amerikaanse stormen.
Een zwakkere stroom verandert het pad
Gepubliceerd in Natuurcommunicatie. De studie traceerde de link. Zwakkere AMOC betekent verschillende oceaantemperaturen. Door temperatuurverschuivingen kan lucht meer of minder damp bevatten. Het knoeit ook met wind op grote hoogte. Degenen die stormen over het halfrond sturen.
Die wind wordt sterker in de modellen. Ze nemen meer vocht op. Ze slepen het naar Californië.
Atmosferische rivieren. Je hebt de term gehoord. Lange dunne stroken waterdamp. Tropische spullen naar het noorden verplaatsen. Ze zijn noodzakelijk. Californië draait op hen. Maar de sterksten overspoelen steden. Oorzaak aardverschuivingen. Vernietig de infrastructuur.
Mimi noemt ze een tweesnijdend zwaard. Ze vullen reservoirs. Ze verwoesten ook steden. Als ze sterker worden… nou ja. Je kunt het je voorstellen.
Stormen verschuiven overal
Niet alleen Californië.
Modellen laten zien dat atmosferische rivieren gebruikelijk worden langs de oostkust van Zuid-Amerika. Ook rond Antarctica.
Groenland is het tegenovergestelde. Minder stormen bereiken het. Sneeuwval valt. Minder ijs toegevoegd. Een nettoverlies.
Allemaal gebaseerd op de hoge uitstoot van broeikasgassen. Het AMOC blijft verzwakken tot het einde van de eeuw. We zien nu de tekenen. Mensen verwarmen de planeet. Het verbranden van steenkool. Olie. Gas.
Methaan uit koeien helpt ook. Ontbossing. Afval. Industriële productie. Het telt allemaal op.
Wei Liu is universitair hoofddocent. Senior auteur hierover. Hij zegt dat het terugdringen van de uitstoot van cruciaal belang is. Het zou kunnen beperken hoeveel het AMOC afbreekt. Minder verstoring. Stabielere regenval.
Kunnen we ons aanpassen?
Sterkere atmosferische rivieren betekenen grotere overstromingen. Ze betekenen ook meer water. Hier zijn meer dan één manieren om een kat te villen.
De voorspellingen worden beter. Wij slaan meer op. Reservoirs breiden zich uit. Wij beheersen de zondvloed.
Dit is geen Atlantisch probleem meer. Het is een mondiale weerhervorming. Drinkwater verandert. De landbouw lijdt of bloeit, afhankelijk van geluk. Begrotingen voor overstromingsbeheersing ballonvaren. De ijsaccumulatie verschuift.
Het kennen van de keten van oorzaak en gevolg kost tijd. Mimi zegt het duidelijk. Deze verbindingen helpen ons bij de voorbereiding. Voor waterverversingen. Voor extreem weer.
Wie had gedacht dat een afnemende stroming het weer zo grondig zou kunnen veranderen?
Referentie: “Atlantische meridionale kantelcirculatie vertraagt atmosferische rivieren in een warmer klimaat”, Nature Communications.
