Een satelliet die airbag wordt genoemd, klinkt verkeerd. Maar dat is precies wat een groep natuurkundigen zojuist heeft voorgesteld.
Ze willen StormWall bouwen. Geen muur van beton of baksteen. Een muur van plasma. Gigantische blikken gas worden in een hoge baan gelanceerd om zonne-superstormen op te blazen en te voorkomen dat ze onze netwerken verbranden en onze astronauten doden.
Experts zeggen dat het zou kunnen werken.
“Het is heel goed mogelijk”, beweren de onderzoekers.
We bevinden ons momenteel midden in de piekfase van de zonnecyclus. De zon is onrustig. Het heeft al tientallen coronale massa-ejecties (CME’s) uitgebraakt. We zien mooie lichtjes. Aurora Borealis. Iedereen houdt van de foto’s. Maar achter de mooie lichten schuilt een zeer gevaarlijk probleem.
Elke paar honderd jaar wordt de zon echt boos.
Denk eens terug aan 1859. Het Carrington-evenement. Het was een storm die zo groot was dat hij telegraafbranden veroorzaakte en vonken uit machines in de handen van mensen sprongen. Als diezelfde storm vandaag de aarde zou treffen? We zitten in de problemen. Elke satelliet in een lage baan wordt donker. Het internet stopt. Elektriciteitsnetwerken smelten. Astronauten buiten het ISS krijgen een dodelijke dosis straling. Totale ineenstorting van de infrastructuur.
We hebben momenteel geen schild. Alleen maar waarschuwingen. We wachten op de weersvoorspelling en verbergen ons dan achter versterkte uitrusting in de hoop op het beste. Dat voelt zwak.
Een nieuwe studie gepubliceerd in Space Weather biedt een andere tactiek. Actieve verdediging.
Hier is het plan. Lanceer zes satellieten. Stuk voor stuk ongeveer zo groot als een stadsbus. Ze bevinden zich in een geosynchrone baan – 35.000 kilometer hoog. Dat is ver boven het internationale ruimtestation. Daar hangen ze. Niets doen. Totdat de grote komt.
Wanneer de storm toeslaat, laten deze satellieten een lading gas vrij. Barium. Lithium. Natrium. Misschien calcium. Stel je voor dat twaalf olietrucks vol olie in één keer de ruimte in worden gedumpt.
Het gas verzamelt zich aan de voorkant van de magnetosfeer van de aarde. De zon treft het. Het ioniseert. Je krijgt onmiddellijk een enorme barrière van geladen deeltjes. Deze muur dempt de impact. Het weert een deel van de explosie af. Het vermindert de intensiteit.
Daniel Welling van de Universiteit van Michigan houdt van de airbag-analogie. En het is logisch. Een auto-ongeluk stop je niet met een airbag. Je overleeft de impact gewoon met minder gebroken botten.
StormWall is geïnspireerd door de natuur zelf. Wanneer zonnestormen ons treffen, verzwakt onze natuurlijke magnetosfeer. Maar zuurstofionen uit de atmosfeer komen daar vast te zitten. Ze stapelen zich op aan de zonnige kant van de aarde en vormen een beschermende bel. StormWall doet gewoon alsof die bel er al was voordat de crash plaatsvond.
Het werkt in de simulatie.
Het team testte dit concept tijdens het evenement van mei 2024. De ‘Moederdagstorm’. Een vervelende die de grootste geomagnetische verstoring sinds 2011 veroorzaakte. Als StormWall actief was geweest, zou de impact 84% lager zijn geweest. Dat is enorm.
Brian Walsh van de Universiteit van Boston zegt dat de natuurkunde klopt. “De hoeveelheid massa die we nodig hebben”, zei hij. “De lanceercapaciteiten.” Het is allemaal mogelijk met de hedendaagse raketten.
Is het goedkoop? Nee.
De satellieten zouden zwaar zijn. Zwaarder dan de meeste dingen die we hebben gelanceerd. Je zou grote raketten nodig hebben om ze daarheen te duwen. Denk aan het ruimteschip van SpaceX. Het prijskaartje zou in de miljarden dollars kunnen lopen. Bovendien zijn deze blikjes niet herbruikbaar. Zodra ze leeg zijn, heb je meer benzine of een nieuwe missie nodig. Eén en klaar.
Dat is het nadeel. Een wegwerpschild dat miljarden kost om te installeren.
Maar wat zijn de kosten als u het niet installeert?
Alleen al de Moederdagstorm kostte Amerikaanse boeren al zo’n 500 miljoen dollar aan kapotte GPS-apparatuur. Boeren hebben deze coördinaten nodig om velden te oogsten. Een superstorm op Carrington-niveau zou de wereldeconomie tot 3.400 biljoen dollar kunnen kosten. Triljoenen. Met een hoofdletter T.
Waarom nemen we niet gewoon het risico?
Omdat er geen andere opties zijn. Geen magische gespen om te dragen.
Er zijn zeker zorgen. Geo-engineering brengt altijd argwaan met zich mee. Zou het dumpen van zoveel barium in een baan om de aarde onze atmosfeer kunnen schaden? Het team zegt nee. Zonnewind blaast het gas snel weg. Het verdwijnt.
Maar toch zijn experts buiten het onderzoek het erover eens dat dit gewaagd is. En slim. Allison Jaynes van de Universiteit van Iowa noemde het ‘zeer innovatief’.
Dus hier zitten we. Zittend in ons dorp terwijl de rivier stijgt. We kunnen de overstroming voorspellen. Of we kunnen de dam bouwen.
De technologie bestaat. De behoefte is reëel. De vraag is niet of het zal werken. De vraag is of we de wil hebben om voor de zekerheid een schild voor de hele planeet te bouwen.
Misschien wachten we.
Of misschien lanceren we.
