Lucille Ball bleef niet bij het afstuderen. Ze verliet de middelbare school toen ze nog maar vijftien jaar oud was en ruilde schoolboeken voor een dramaprogramma in New York City. Het was niet zozeer een berekende carrièrestap als wel een wanhopig streven naar iets groters.
De stad hield haar niet vast.
Theateroptredens waren schaars. Het werk kwam niet. Dus draaide ze zich om. Ze werd model en ruilde haar naam voor Diane Belmont. Het was een tijdelijke alias voor een tijdelijke overlevingstactiek, maar het hield de lichten aan.
Toen kwam de pauze.
Begin jaren dertig landde een filmposter haar gezicht voor Hollywood-ogen. Studio’s hebben dit opgemerkt. Het meisje dat geen toneelwerk kon vinden, was zojuist een visuele hook voor de filmindustrie geworden.
Die poster was niet zomaar een advertentie. Het was een kaartje.
