Wcześniej Guinness przyznał kotu o imieniu Himmy tytuł najgrubszego kota na świecie. Na papierze jest to duży tytuł. W 1986 roku Himmi ważył aż 46 funtów i 15,5 uncji. Nie mógł chodzić. Noszono go na taczce. Australijski zwierzak dożył 10 lat, ale jego panowanie jako najcięższego kota na świecie w księgach rekordów było krótkotrwałe.
W 1998 roku Guinness podjął ważną decyzję. Zdjęli tę płytę. Logika jest prosta i humanitarna: zachęcanie do skrajnej otyłości prawdopodobnie doprowadzi do tego, że właściciele będą przekarmiać swoje zwierzęta, aby pobić rekord Himmy’ego. Organizacja odmówiła zachęcania do cierpienia zwierząt.
Od tego czasu w serwisach informacyjnych co jakiś czas pojawiają się historie o tych grubych kotach. Ale Himmie pozostaje standardem i słoniem w pokoju dla właścicieli zwierząt, którzy miłość liczą w kaloriach.
Lata w samochodzie
Historia Himmiego jest często wspominana przy okazji dyskusji o rekordzie na najgrubszego kota świata, ponieważ stał się on ostatecznym. Właściciel Himmi, Thomas Weiss, zmagał się z tak poważnym schorzeniem, że uniemożliwiał poruszanie się. Nie tylko miał problemy z chodzeniem. W ogóle nie mógł chodzić. W ostatnich dniach przewieziono go na taczce.
Zmarł 12 marca 1986 r. Rekord przetrwał prawie dekadę nie dlatego, że Księga Rekordów Guinnessa chciała go uczcić, ale dlatego, że był to dobrze udokumentowany fakt. Kiedy organizacja zauważyła rosnącą tendencję do otyłości wśród zwierząt domowych, zdała sobie sprawę, że wyrządza więcej szkody niż pożytku. Już nie liczą.
Okruchy: ratunek nie powiódł się
Jeśli Himmie jest pomnikiem otyłości, to Kroshki (po rosyjsku krosnik) jest przestrogą przed interwencją. Jego maksymalna waga wynosiła 37 funtów i mieszkał w sierocińcu Matroskin w Rosji. Lekarze nie mogli postawić diagnozy ze względu na problemy wewnętrzne, ponieważ kot ważył zbyt dużo. Ze względu na wielkość jego ciała nie udało się nawet wykryć rosnącego guza nowotworowego w śledzionie ani innych narządach.
Schronisko nie pozostawiło go bez opieki. Został zapisany do kociego „obozu grubasów”. Plan był rygorystyczny. Bieżnie podwodne umożliwiały wykonywanie ćwiczeń bez nadmiernego obciążania stawów. Wprowadzono ścisłą dietę. Nie działało to zbyt długo. Jego energia wróciła. Jego trawienie ustabilizowało się.
To okazało się niewystarczające. Maluchy zmarły zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu podróży odchudzającej. Nawet najlepsze leczenie weterynaryjne nie jest w stanie odwrócić szkód spowodowanych latami niekontrolowanego karmienia.
Łatka: druga szansa
Nie wszystkie historie kończą się śmiercią. Patch, kot oddany do schroniska w Wirginii, ważył 42 funty, gdy jego poprzedni właściciel go oddał. Kay Ford widziała to w Internecie. Trzy lata temu próbowała adoptować kolejnego kota z nadwagą, ale nie miała czasu. Tym razem się nie wahała.
Patch stracił kilka funtów, kiedy Ford go adoptował. Prawdziwa praca rozpoczęła się pod przewodnictwem dr Megan Goodwin. Opracowała program odchudzania oparty na konkretnych potrzebach Patcha. Cel był jasny. Celem jest zważenie 18 funtów. Nie oznacza to jednak, że utrata wagi nastąpi szybko i od razu. Jest to łagodny i bezpieczny zjazd.
Ford dokumentował swoje postępy na Facebooku, zmieniając wirusowe wiadomości w długoterminową podróż po zdrowiu. Według najnowszej aktualizacji Patch waży 21,82 funta. Nadal traci na wadze. On wciąż żyje. Idealny kontrast do Crumbs. Interwencje mogą być skuteczne, ale najważniejszy jest czas.
Barsik i ekstremalna utrata wagi
Przypadek Barsika ukazuje niebezpieczeństwa związane z nadwagą i trudność ich odwrócenia. Poprzedni właściciel nadal karmił go mokrą i suchą karmą, przez co ważył 41 kilogramów. Meredith Adams i jej zespół weterynaryjny musieli zerwać z wieloletnimi złymi nawykami.
Niesamowita utrata wagi. Barsik schudł tyle, ile potrzebował. Obecna waga to 18 funtów. Udało się, ale wymagało konsultacji lekarskiej i całkowitej zmiany stylu życia. To pokazuje, że chociaż otyłość jest śmiertelna, można ją odwrócić, jeśli zostanie wcześnie wykryta.
Gatunki zagrożone
Dlaczego niektóre koty stają się gigantami, a inne chudymi? Nie chodzi tylko o ilość spożywanego jedzenia. Genetyka odgrywa rolę. Niektóre rasy domowe są po prostu bardziej podatne na przyrost masy ciała.
- Manx (kot z Wyspy Man)
- Maine Coony
- Brytyjski krótkowłosy
- Amerykański krótkowłosy
Nawet silne, zdrowe rasy mogą cierpieć na uszkodzenia narządów, jeśli nie stosuje się odpowiedniej diety i ćwiczeń. Rejestr może zostać zamknięty, ale ryzyko pozostaje. Shimi wyszedł. Guinness nie liczy już kilogramów. Jednak dla tysięcy zwierząt utrzymanie szczupłej sylwetki to codzienna walka.
Do stworzenia tego artykułu wykorzystaliśmy połączenie technologii sztucznej inteligencji, który został sprawdzony i zredagowany przez redaktorów HowStuffWorks.
