Gertrude Berg nie tylko pisała scenariusze dla radia. Ona tym żyła.
Urodzona w Nowym Jorku w 1899 roku, była siłą natury, która zbudowała imperium wokół swojej gadatliwej matki. Do swojej śmierci w 1966 roku Berg z sukcesem przekształciła swoją twórczość z 15-minutowej audycji radiowej w fenomen telewizyjny, sztukę na Broadwayu, a nawet film. Jej historia jest doskonałym przykładem zarządzania własnością intelektualną, zanim branża spróbuje ją odebrać.
Historia zaczyna się w klasie. W 1918 roku młoda Gertrude Edelstein poznała i poślubiła Louisa Berga podczas kursu pisania scenariuszy na Uniwersytecie Columbia. Napisała już scenariusz. Myślała już o falach radiowych. Prowadziła cotygodniowy serial dla NBC zatytułowany „Powrót Goldbergów”.
Był rok 1929. Radio było jeszcze nowe. Koncepcja jest innowacyjna.
Spektakl przedstawia żydowską rodzinę mieszkającą w Bronksie. Serial koncentruje się na przygodach rodzinnych, plotkach z sąsiedztwa i wyjątkowych wyzwaniach życia imigrantów. Ale w fabule nie ma magii. Realizm jest w ruchu. Berg wcielił się w postać patriarchalnej Molly Goldberg. Molly często wychodziła na werandę i rozmawiała z sąsiadami. Była bardzo filozoficzna. Była bardzo ciekawa. Była prawdziwa.
Berg napisał scenariusz. Ona to wyprodukowała. Grała w nim. Ta potrójna moc była wówczas rzadkością. Stworzyła całą społeczność postaci i wydarzeń, która ostatecznie przyciągnęła miliony widzów.
Spektakl miał premierę 20 listopada 1929 roku i odniósł ogromny sukces. Do 1931 roku program nadawany był pięć razy w tygodniu. Berg wykorzystała swoją sławę do wydania książki pt. The Rise of the Goldbergs. Serial radiowy miał burzliwą egzystencję: nadawany był co tydzień do 1934 r., następnie na kilka lat nie był emitowany, a następnie na krótko wznowiony w latach 1936, 1937, 1938–1945 i wreszcie 1949–1950.
Kiedy Goldbergowie rządzili na falach radiowych, Berg nie trzymał się z boku. W 1935 roku stworzyła kolejny serial radiowy Szklany Dom. Pisała także scenariusze do innych programów. Zadebiutowała w filmie „Mam życzenie” (1937). W 1948 roku wprowadziła na scenę swoją radiową osobowość w broadwayowskiej inscenizacji Ja i Molly na podstawie tej sztuki.
A potem była telewizja.
Rodzina Goldbergów pojawiła się na małym ekranie pod koniec lat czterdziestych. To był duży cios. Program był emitowany co tydzień od 1949 do 1951, z dodatkowymi sezonami w 1952 i 1953. W 1950 Berg otrzymała nagrodę Emmy za swoją twórczość. Sieć wreszcie znalazła swoją pierwszą wielką gwiazdę serialu komediowego.
To nie była tylko franczyza. W 1951 roku Goldbergowie wystąpili w filmie Molly. Pan Berg jest współautorem tego scenariusza. Potem na kilka lat zniknęła w letnich teatrach. Ale wciąż była głodna kreatywności.
W 1959 roku wróciła na Broadway w sztuce „Majority in One”. Praca ta spotkała się z dużym uznaniem krytyków. Wygrała
