De duinen geven niets om koninklijke schema’s.
En toch zijn we hier, een stuk noordelijke kustlijn in juridische bepantsering wikkelen, zodat een kroon ernaar kan kijken.
Het is echter niet helemaal een slecht idee. De timing voelt een beetje gefabriceerd aan.
Er werd een nieuw nationaal natuurreservaat uitgeroepen ter gelegenheid van de eerste officiële stop van koning Charles als Heer van Mann. Het zand, de lucht, de politiek: ze landden tegelijkertijd.
Cronk y Bing Ayres, beheerd door de Manx Wildlife Trust, vlakbij het dorp Andreas, kreeg het hoogste niveau van wettelijke bescherming dat op het eiland beschikbaar is. Het ministerie van Milieu, Voedsel en Landbouw heeft het papierwerk ingetrokken. Het is nu een van die sites die als kritisch worden beschouwd om te overleven. Geen woordspeling bedoeld, maar het is serieus.
Kijk naar de vogels.
Deze plek draagt de titel van het belangrijkste vogelreservaat van de Trust.
Dat is geen marketingpluis. Er zijn ruim 120 soorten geteld. Zesendertig van hen staan op de rode lijst van het eiland. Je weet wat dat betekent. Deze vogels hangen aan hun snavels.
In totaal staan er achtenveertig op de lijst. Dit reservaat herbergt drie zesde van die zorgenlijst.
Het is een rustige hoek van de noordkust. Vroeger was het alleen maar zand en wind.
Nu is het versterkt.
Heeft de koning dit nodig om te verschijnen? Misschien niet. Maar de meeuwen hebben zijn goedkeuring ook niet nodig om te overleven.
Wij hebben de bescherming. We hebben de pers.
Het zand blijft hoe dan ook.
De natuur houdt zijn eigen klok.
— Manx Wildlife Trust (impliciet)
En wat betreft de rest?
Wij zien je. De duinen liggen daar. De vogels blijven. De koninklijke tour eindigt.
Het leven gaat door in de modder en de wind. 🌿
