Star Trek: Strange New Worlds heeft zojuist zijn vierde seizoen uitgebracht. De Paramount+-serie verscheen op 23 juli 2002 met de eerste aflevering. Tien nieuwe hoofdstukken. Allemaal tegelijk. Of dichtbij genoeg.
Henry Alonso Myers en Akiva Golds runnen de show. Ze noemen het hun beste werk tot nu toe. Ze leunen hard op genre-mashups. Denk aan tijdreizen uit de jaren 90. Denk aan spookschepen. Noir-misdaad. Utopieën die geen utopieën zijn. En ja. Ruimtedinosaurussen.
Waarom Star Trek: Strange New Worlds seizoen 4 beginnen met ruimtedinosaurussen?
De première-aflevering is getiteld “Valles Marineris.” Het bevat dinosaurussen. Blijkbaar. Maar ook een tijdreishaak die lijkt alsof hij rechtstreeks van een VHS-band is gescheurd die in 1999 in een kringloopwinkel werd gevonden.
Myers zegt dat ze swingend naar buiten wilden komen.
“Het is moeilijk om erachter te komen welke films er in die tijd uitkwamen, en voor sommige daarvan is mijn partner direct verantwoordelijk”, vertelde Myers aan Space.
Hij geeft de druk toe. Een première heeft een uitgangspunt nodig. Het moet op zichzelf staan. Maar het moet ook de rest van het jaar worden ingericht. Hoe doe je dat?
Door iets tofs te maken.
“We begonnen te praten over het maken van dinosaurussen”, zegt Myers. “We hadden zoiets van: ‘Ja, laten we eens kijken hoe we dat moeten doen.’ Toen werd het de vraag hoe we dit allemaal in één hokje konden passen.”
Ze passen erin. De aflevering werkt als een op zichzelf staand avontuur. Het dient ook als toegangspoort tot de vreemde gebeurtenissen die voor ons liggen.
Is Star Trek: Strange New Worlds seizoen 4 eng?
Eén aflevering neigt naar horror. Moeilijk.
Het heet ‘Het Griffin-incident’. Het is gruwelijk. Verontrustend. Een spookverhaal op een ruimteschip.
Myers zegt dat hij naar het gezicht van Akiva Goldsman kijkt als ze een horrorscène beëindigen. Goldsman is de poolster van angst op de set.
“Ik kijk altijd naar zijn reactie als we het gevoel hebben dat we de lat hebben bereikt”, legt Myers uit. “Elk seizoen hebben we geprobeerd er één te doen… Maar zoiets als dit is ons nog niet helemaal gelukt.”
Goldsman houdt van horror. Maar hij kijkt er niet veel meer van. Ouder worden maakt de jump scares minder leuk.
“Hoe ouder ik word, hoe moeilijker het voor mij is om naar te kijken”, geeft Goldsman toe.
Toch begrijpt hij de regels. Hij ziet het potentieel in het mixen van het openhartige optimisme van Star Trek met iets donkerder. Iets Lovecraftiaans.
Er zit een cadans in. Een gevoel dat er iets achter de wereld leeft. Iets wat niet zo prettig is. Ze bouwden de aflevering als een horrorfilm. Schoot het als een. Het is leuk en eng.
Welke karakterbogen van Star Trek: Strange New Worlds seizoen 4 zijn belangrijk?
De actie is belangrijk. De schrik is belangrijk. Maar het zijn de innerlijke reizen van de bemanning die ervoor zorgen dat mensen blijven kijken.
Uhura van Nichelle Nichols staat hier centraal. Ze begon als nieuwe rekruut. Nu heeft zij de leiding. Meer.
“Ze slaagt erin haar leven te riskeren en te redden op manieren die we nog niet eerder hebben gezien”, merkt Myers op.
Hij houdt van haar reis. Ze kijkt naar wie ze is. Ze kijkt naar wie ze was. Daar zit een emotioneel gewicht. Echte verhalen over groei.
Goldsman wijst ergens anders naar. Ziekenboeg.
Hij richt zich op Dr. M’Benga en Nurse Chapel. Hun relatiebeats in de tweede helft van het seizoen verdiepen beide personages. Jess en Babs spelen ze prachtig. Goldsman denkt dat het helpt verklaren waar iedereen heen gaat.
Hij kijkt er naar uit.
Het seizoen is voorbij. De dinosaurussen zijn hier. De geesten zijn echt. Je hoeft alleen maar op play te drukken.
Wie wordt Uhura werkelijk? Kijk en ontdek. Het schip wacht niet. Evenmin als de verschrikkingen die in het donker wachten.
