Misja Artemis II oficjalnie zapoczątkowała nową erę w eksploracji kosmosu. W poniedziałek kierowana przez NASA załoga Oriona pobiła wieloletni rekord, ustanawiając największą możliwą odległość od Ziemi, jaką kiedykolwiek przebył człowiek, przewyższając osiągnięcie misji Apollo 13 z 1970 roku.
To osiągnięcie stanowi punkt zwrotny dla programu Artemis, który służy jako technologiczny pomost pomiędzy poprzednimi misjami księżycowymi a ambitnym celem, jakim jest wysłanie ludzi na Marsa.
Podróż, która bije rekordy
W poniedziałek około 13:56 czasu wschodniego (EDT) sonda Orion przekroczyła poprzednią granicę 248 655 mil (400 000 km). Lecąc jeszcze dalej w przestrzeń kosmiczną poza orbitę okołoziemską, czteroosobowa załoga udowodniła możliwości nowoczesnych systemów do długodystansowych podróży kosmicznych.
Kanadyjski astronauta Jeremy Hansen, zastanawiając się nad skalą tego wyczynu, zauważył, że kamień milowy był hołdem złożonym „niesamowitym wysiłkom i osiągnięciom” pionierów, którzy byli przed nimi.
Rzut oka w nieznane: niewidoczna strona Księżyca
Głównym celem misji na tym etapie był przelot w pobliżu odległej strony Księżyca – półkuli nigdy niewidocznej z Ziemi. Chociaż satelity sporządziły już mapę tego obszaru z orbity, misja ta zapewniła ludzkiemu oku pierwszą okazję zobaczenia z bliska rozległych kraterów i równin lawy na Księżycu.
Aby uchwycić ten bezprecedensowy widok, załoga wykorzystała arsenał zaawansowanych technologicznie narzędzi:
– Profesjonalne lustrzanki cyfrowe (DSLR) z obiektywami szerokokątnymi i o dużym powiększeniu.
– Kamery bezlusterkowe zaprojektowane tak, aby imitować ludzki wzrok.
– Chronione kamery wideo zamontowane na skrzydłach paneli słonecznych w celu ciągłego wykonywania zdjęć panoramicznych.
– Osobiste smartfony do dokumentowania codziennego życia w kosmosie.
Oprócz zwykłej fotografii naukowcy z NASA podkreślali znaczenie obserwacji człowieka. Doktor Kelsey Young, dyrektor księżycowej misji naukowej NASA, zauważył, że ludzki mózg ma wyjątkową zdolność wychwytywania subtelnych niuansów koloru, tekstury i cech geologicznych, które mogą przeoczyć czujniki cyfrowe.
40 minut ciszy
Najtrudniejszym testem psychologicznym misji była faza „utraty sygnału”. Kiedy Orion zniknął za masą Księżyca, wszelka komunikacja radiowa i laserowa z Ziemią została przerwana. Przez 40 minut astronauci byli całkowicie odizolowani od kontroli misji i swoich rodzin.
Zanim zapadła cisza, pilot Victor Glover przekazał społeczeństwu wzruszającą wiadomość: „Kiedy będziemy przygotowywać się do opuszczenia zasięgu radiowego, nadal będziemy czuć twoją miłość z Ziemi… Do zobaczenia po drugiej stronie”.
Kiedy połączenie w końcu zostało przywrócone, ulga była niemal namacalna. Pierwsze słowa astronautki Christiny Koch — * „Wspaniale jest znów usłyszeć Ziemię”* — podkreśliły głębokość izolacji, która towarzyszy podróżom w głęboki kosmos.
Niebiański spektakl
Gdy statek przemieszczał się po orbicie Księżyca, załoga była świadkiem rzadkiego zjawiska: całkowitego zaćmienia słońca z perspektywy Księżyca. Gdy Księżyc zasłonił Słońce, astronauci byli w stanie obserwować koronę słoneczną, migoczącą zewnętrzną atmosferę Słońca, która zwykle jest zasłonięta przez jego oślepiający blask.
Dlaczego to jest ważne?
Misja Artemis II to znacznie więcej niż tylko seria rekordowych lotów; Jest to krytyczny test warunków skrajnych sprzętu podtrzymującego życie i protokołów wymaganych podczas długotrwałych lotów kosmicznych.
Po pomyślnym przebyciu niewidocznej strony Księżyca i uporaniu się z okresami braku komunikacji, NASA gromadzi dane potrzebne do:
1. Sprawdzenie systemów podtrzymywania życia i nawigacji statku kosmicznego Orion.
2. Przygotowania do przyszłego powrotu ludzi na powierzchnię Księżyca (po raz pierwszy od 1972 r.).
3. Położenie fundamentów pod znacznie bardziej złożoną podróż na Marsa.
“Będziemy badać. Będziemy budować statki. Wrócimy ponownie… Ale ostatecznie zawsze wybierzemy Ziemię. Zawsze będziemy wybierać siebie nawzajem.” — Krystyna Koch
Wniosek
Przelot Artemis II z powodzeniem udowodnił, że ludzkość jest w stanie posunąć się w przestrzeń kosmiczną dalej niż kiedykolwiek wcześniej, zamieniając rekordową odległość w odskocznię do kolejnego wielkiego kroku w badaniu Wszechświata.
