Paleontologen hebben sporen van chitine, een opmerkelijk veerkrachtig organisch polymeer, ontdekt in een 514,5 tot 506,5 miljoen jaar oud trilobietfossiel dat in Californië is opgegraven. Deze bevinding verlengt niet alleen de bekende levensduur van geconserveerd organisch materiaal in het fossielenarchief, maar suggereert ook dat sedimentair gesteente een groter dan gewaardeerde rol kan spelen bij de opslag van koolstof op de lange termijn.
De ontdekking en de betekenis ervan
Het fossiel, behorend tot de soort Olenellus, werd geanalyseerd met behulp van geavanceerde fluorescentiekleuring en spectroscopietechnieken. Onderzoekers onder leiding van dr. Elizabeth Bailey van de Universiteit van Texas in San Antonio ontdekten spectrale kenmerken die indicatief zijn voor d-glucosamine, de bouwsteen van chitine. Deze ontdekking is opmerkelijk omdat chitine het tweede meest voorkomende organische polymeer op aarde is, na alleen cellulose.
Eerdere studies slaagden er vaak niet in chitine in fossielen te detecteren, maar moderne analytische methoden en dit nieuwe onderzoek suggereren dat chitine onder de juiste omstandigheden honderden miljoenen jaren kan overleven.
Waarom dit ertoe doet: koolstofopslag en gevolgen voor het klimaat
De persistentie van chitine in oude gesteenten heeft aanzienlijke gevolgen voor het begrijpen van de koolstofcyclus van de aarde. Kalksteen, veel voorkomende bouwmaterialen gevormd uit opgehoopte biologische resten, bevatten vaak chitinedragende organismen. Het onderzoek suggereert dat deze rotsen bijdragen aan de opslag van koolstof op de lange termijn, een proces waarbij koolstof wordt opgesloten voor geologische tijdschalen.
“Als mensen aan koolstofvastlegging denken, denken ze vaak aan bomen”, legt Dr. Bailey uit. “Maar na cellulose wordt chitine beschouwd als het op een na meest voorkomende natuurlijk voorkomende polymeer op aarde.”
Dit inzicht daagt de heersende focus op bomen als het belangrijkste middel voor het vastleggen van koolstof uit. Het geeft aan dat geologische formaties, met name sedimentair gesteente, een substantieel reservoir van opgeslagen koolstof kunnen vertegenwoordigen. Begrijpen hoe organisch materiaal in deze omgevingen overleeft, is cruciaal voor het reconstrueren van de koolstofgeschiedenis van de aarde en het voorspellen van toekomstige klimaatveranderingen.
Toekomstig onderzoek en implicaties
Hoewel de studie zich op een beperkt aantal fossielen concentreerde, suggereren de bevindingen dat het behoud van chitine wijdverspreider kan zijn dan eerder werd aangenomen. Verder onderzoek naar de overlevingsmechanismen van chitine in verschillende geologische contexten zal essentieel zijn om ons begrip van het koolstofbudget van de aarde te verfijnen.
Het onderzoek werd in december 2025 gepubliceerd in het tijdschrift PALAIOS.
Deze ontdekking onderstreept het belang van een herevaluatie van de manier waarop we de koolstofopslag op aarde op de lange termijn beoordelen, waarbij wordt erkend dat de aardkorst enorme reserves bevat, opgesloten in oude sedimentaire formaties.
