Wetenschappers hebben zojuist overal in de Solent giftige Pfas gevonden.
Bodem. Water. De hele voedselketen. Het is slecht nieuws.
Deze “forever chemicaliën” bevinden zich op beschermde milieulocaties. Voor de kust van Zuid-Engeland. Sommige monsters bereiken niveaus 13 keer hoger dan de veilige drempel voor kustwater. Zelfs als de individuele chemische niveaus er juridisch gezien oké uitzagen? De gecombineerde toxiciteit faalde nog steeds.
Dit is iets wat ik niet noodzakelijkerwijs op de waterbedrijven pin… Daarom zouden ze bij de bron verboden moeten worden.
De Solent is het stuk zee tussen het Isle of Wight en het vasteland van Groot-Brittannië. Een deel van het Engelse Kanaal. Het moet schoon zijn. In plaats daarvan lijkt het erop dat de chemicaliën binnenstromen vanuit afvalwaterzuiveringsinstallaties, rioolputten, oude stortplaatsen en nabijgelegen militaire bases.
Het voelt als een maas in de manier waarop we schade tellen. Als hier olie zou lekken, zouden industrieën betalen voor het opruimen. Zij repareren de rommel. Rioolwater lekt gewoon. Niemand betaalt. Professor Alex Ford van de Universiteit van Portsmouth zei het botweg.
Per- en polyfluoralkylstoffen (Pfas) breken niet af. Ooit.
We stoppen ze in pannen met antiaanbaklaag. Verpakking van voedsel. Waterdichte jassen. Omdat ze eeuwig duren. Wetenschappers brengen ze in verband met ziekten bij zowel mensen als dieren in het wild. Maar onze regelgeving heeft de chemie niet ingehaald.
Onderzoekers controleerden overheidsgegevens. Nutstests. Ze proefden zelfs een tiental vissoorten. Zeewier. Ongewervelde dieren. Het gif was afkomstig van gezuiverd afvalwater van afvalwaterzuiveringsinstallaties van Southern Water in Portsmouth en Fareham.
Ook zijn er 194 riooloverstorten in kaart gebracht. Plus meer dan 500 historische stortplaatsen in de buurt. Gewoon daar zitten. Lekkend.
Bruinvissen hadden Pfas in hun lever. Boven veilige grenzen. Maar dat is slechts het topje van de ijsberg. Veel meer dieren in het wild slaagden niet voor de nieuwere EU-test voor gecombineerde toxiciteit. Het weegt af hoe deze chemicaliën op elkaar inwerken.
Op zeven na voldoen alle oppervlaktewateren in Engeland niet aan deze gecombineerde test. De afgelegen meren van Schotland zijn ook niet veilig.
“Ik denk niet dat ons verhaal uniek is voor de Solent.” Ford denkt dat de rest van Groot-Brittannië er precies zo uitziet.
Southern Water vocht niet zo hard terug. Ze gaven toe dat we wetgeving nodig hebben. Om specifieke chemicaliën aan de bron te verbieden.
“Dit aanpakken is een uitdaging voor de samenleving.” Ze zijn het erover eens dat het uit de leidingen houden de enige echte oplossing is.
Bewijs ondersteunt dit. Het verbieden? Het gaat naar beneden.
De EU dringt aan op een algeheel verbod op PFA’s. Misschien met kleine uitzonderingen voor de geneeskunde. De Britse regering belooft een kader. Ze zeggen dat ze zullen overleggen. Ze zeggen dat ze meer zullen testen als er in februari een plan uitkomt.
Wachten.
Zijn ze van plan een plan te maken?
Calum Duncan van de Marine Conservation Society, die het onderzoek betaalde, riep het uit.
“We moeten verder gaan. Sneller.”
Hij zei dat het vasthouden aan een plan niet goed genoeg is. Er is momenteel een opening met de waterhervorming. Een kans die maar één keer per generatie voorkomt.
Ze moeten handelen.
Maar de regering is nog steeds in overleg. En de chemicaliën zijn er nog steeds.
